СТАВКИ СДЕЛАНЫ, СТАВОК БОЛЬШЕ НЕТ!

Ասում են՝ երբեմն լինում է այդպես։ Ասում են՝ երբեմն լինում են նաև շատ այլ բաներ, որոնք լինում են միայն այդպես։ Բայց այդպես էլ որոշ բաներ երբեք չեն լինում։ Մնացածը լինում է ոչ այնպես, ինչպես պետք է լիներ։ Ասում են․․․ բայց այսպես չի լինում․․․

Սերը սուտ է։ Դա նորություն չէ․ բայց այդ դեպքում ինչու՞ են մարդիկ հակված ամեն անգամ այդ կործանարար էներգետիկ հոսքին ընթացք տալու։ Ազատ ժամանակի ավելցուկը չի կարող լինել սրա պատճառը այն պարզ պատճառով, որ դրա համար ժամանակ ենք գտնում նաև, երբ չափազանց զբաղված ենք լինում այլ հարցեր փչացնելով։ Փոխարենը արժե մտածել խրոնիկական երազկոտությանը մեկընդմիշտ վերջ տալու մեթոդների մշակման մասին։ Մյուս կողմից էլ ասում են՝ առանց երազների կյանքի հետաքրքրությունը մեծապես տուժում է ի օգուտ կյանքի և ի վնաս ապրողի։ Ստացվում է, որ հետաքրքրությունը վայրիվերումների հերթափոխի մեջ է։ Այդպես է, եթե խաղում ենք՝ նմանվելով ծովափին ավազից ամրոցներ շինող երեխաների, ովքեր իրենք են հաճույքով քանդում իրենց հիմնածը, եթե ալիքը կամ քամին կամ մեկ ուրիշը չի անում դա։ Բայց մի՞թե չի լինում այնպես, որ սարքածդ այնքան է դուրդ գալիս, որ այլևս քանդել չես ուզում։ Լինում է, և շատ հաճախ, ուղղակի այդ պահին նոր գիտակցում ես, որ միևնույնն է դա տուն տանել չես կարող, միևնույնն է ալիքը իրենը կանի վաղ թե ուշ։ Ու այդ պահին նոր սկսում է ինքնախարազանումը, թե ինչու սկսեցի կառուցել այդպիսի պայմաններում։ Պատասխանը պարզ է․ որովհետև հույս չկար, որ այդքան գեղեցիկ բան կստացվի։ Փաստորեն պետք է նույնիսկ այն դեպքում, երբ գեղեցիկ ու մնայուն բան ստեղծելու ոչ հույս կա, ոչ մտադրություն, պետք է սկսել ամուր հիմքի վրա․ միգուցե վերջում չուզենաս քանդել։ Մյուս կողմից էլ ամուր հիմքի վրա ինչ էլ սարքես, մեկ է չես ուզենա քանդել, որքան էլ դա անճոռնի լինի։ Ու փաստորեն, ամուր հիմքերի վրա անճոռնի բաներ շինածները որպես կանոն ավելի երջանիկ են, քան փխրուն գլուխգործոցը ծովափից տուն բերել փորձող օփորթունիստները։ Ուրեմն խաղալ պետք է, բայց քոմփիթիթորի սկզբունքներով, որոնցից վերջինը արի ու տես ու մի զարմացի՝ «կրել-թռնելն» է։

PS. Ով թռնի, ով գնա սանատորիա․․․

ԽՈՇՈՐ ԱՐՑՈՒՆՔՆԵՐՈՎ ՓՈՔՐԻԿ ԱՂՋԻԿ

Չգիտեմ այս տխուր աշխարհում  որն է լավը, որը` վատ: Ժպիտներ, արցունքներ, ծաղիկներ...զարմանալի ու հեգնոտ սերեր...
Երևի այսպես է լինում, որ վախենում ես: Քեզ զգում ես մենակ, անզոր, գլուխդ կորցնում ես ու արդեն չես հավատում ոչ ոքի, չես հավատում ինքդ քեզ, կորցնում ես քո այն սիրուն հավատը, որին դու իսկապես չպիտի աճուրդի հանես անարժան մարդկանց համար:
Երևի այդպես է լինում, որ սիրտդ սխալ է գործում, ինչպես վիրավոր մի թռչուն անիմաստ թպրտում է` վանդակից դուրս թռչելու հույսով: Իսկ ինչու՞ : Գուցե ազատ մեռնելու:
Գիտես այս ամենն ինձ հետ կապ ունի այնպես, ինչպես ծաղիկները` արցունքների: Սա իմ ամենահրաշք օրերից մեկն է: Ես արդեն առաջվա նման չեմ սարսափի այսպիսի օրերի իմ արցունքներից, քանզի ես սիրում եմ նրանց: Ոչինչ, որ մարդը տխուր է ծնվում, տխուր է ապրում և գուցե տխուր էլ կմեռնի:
Բայց արի մենք մեզ տխուր չհամարենք, պարզապես մեզ տխրեցնում են հաճախակի երջանիկ կամ դժբախտ հանդիպումները:
Ես վարդեր եմ սիրում, իսկ նա` մեխակներ, ես արցունքներ եմ սիրում, իսկ նա` հեքիաթներ: Ես չգիտեմ ով է այդ նա-ն: Նա իմ հեքիաթների ես-ն է: Հասկանու՞մ ես, նա ինձ շատ հարազատ է, կարծես թե ես լինեմ:
Տունը ցուրտ է: Պտտվող ձայնասկավառակն ավելի տաք է, քան վառվող սալիկը:
Սիրտս լալիս է, ինչ-որ մեկը երգում է վերադարձի ճանապարհի մոռացում: Ես կորցրել եմ իմ այդ ճանապարհը, իսկ մոռանալ չեմ ուզում...
Գիտե՞ս ինչքան բան կա մոռանալու: Եվ ու՞մ է պետք իմ մոռանալը, ու՞մ կխաբեմ ես դրանով, եթե ոչ ինձ միայն:
Մայրս ինձ միշտ ասում է` բանական եղիր: Իսկ դու գիտե՞ս դա ինչ է նշանակում: Դա այն է, երբ դու մատդ թողնում ես դռան արանքում, հետո սեղմում ես (չգիտակցված կամ դիտմամբ) ու գիտես, որ հիմա ձեռքդ կցավի: Իսկ եթե քեզ ծաղիկներ են նվիրում ու ոչինչ չեն ասում, դու բանական լինել չես կարող, այսինքն դու իմանալ չես կարող, թե քեզ ինչ է սպասվում հետո` ծաղիկներ, թե ապտակ:
Ներիր ինձ, իմ հեքիաթ: Կամ ես քեզ չհասկացա, կամ դու ինձ խաբեցիր: Ես ծիծաղելի դրության մեջ եմ հիմա. միաժամանակ և ծիծաղում եմ և տխուր եմ: Տխուր եմ մի արցունքոտ տխրությամբ, որ կուզեի հիմա փշրել այս անձրևոտ օրվա չար գույներում: Սիրտս մռնչում է. քեզ ով էր ասել անձրևի պես սառր ու խառը ծնվեիր... քեզ ով էր ասում գեղեցիկ հեքիաթներ հյուսեիր աշխարհի ու մարդկանց մասին, քեզ ով էր ասում խոշոր արցունքներ սիրեիր այս խղճուկ քաղաքում...
Լսի՛ր, դու կհավատա՞ս, եթե քեզ ասեն, որ ծաղիկներն էլ են ստում: Ես այսօր հավատում եմ և վախենում, որ մի օր գուցե նրանց ատեմ: Ինչեր եմ խոսում, չէ՞, բայց գիտեմ, որ դու չես զարմանում:
Ուզու՞մ ես քեզ մի գաղտնիք ասեմ, որ ես հիմա փառաբանում եմ, չնայած այն ինչ-որ տեղ հետադիմական է: Եվ դա այն է, որ տանձն ավելի համեղ է, քան սերը (ազնիվ խոսք):

Խոշոր արցունքներով փոքրիկ աղջիկ, որն ապրում է իրենից փոքրիկ քաղաքում, և որին մեկը սիրում է սիրել.... իսկ նա չգիտի...

Առանց կղզի

Մենք միշտ Նրան ենք երազում…
Ամենուր, ամեն օր…
Ծով ենք տեսնում երազում:
Հիշողությունն է…
Կարոտն է` ծովի տեսքով, ծովի նման:
Մեր կարոտն է առանց կղզի…
Ծով է ներսս: Նոր եմ գտել, ճիշտ քո վեպի ծովի նման…

Մի փոքր էլ կսպասեմ

Ես մի փոքր էլ կսպասեմ… Քանի դեռ Արևն ամբողջությամբ չի թաքնվել, մի փոքր էլ կնստեմ այս քարին:

Այստեղ արևը բաց դեղին է, ինչպես մեր հեռավո~ր, հեռավո~ր գյուղում… Նա ջերմության գրեթե ոչ մի նշույլ ցույց չէր տալիս և միակ տաքը որ կար, միայն նրանից էր, որ գիտեինք` Արև է:

Ես մի փոքր էլ կսպասեմ, հետո կգնամ` աննկատ, բայց սպասելի, ինչպես որ Նա է գնում…

FRIENDS

ՍԹԻՎ ՋՈԲՍ

Ոչ ոք չի ցանկանում մահանալ: Նույնիսկ այն մարդիկ, ովքեր ցանկանում են երկնքի արքայությանն արժանանալ, չեն ուզում մեռնել: Բայց ամեն դեպքում մահը բոլորիս վերջին հանգրվանն է: Նրանից ոչ մեկը երբեք չի կարողացել խուսափել: Եվ այդպես էլ պետք է լիներ, քանի որ Մահը, հավանաբար, Կյանքի լավագույն հայտնագործությունն է: Նա փոփոխությունների պատճառ է: Նա մաքրում է հինը, որպեսզի ճանապարհ բացվի նորի համար: Հիմա նորը դուք եք, բայց կգա ժամանակը (այնքան էլ շատ չի մնացել), դուք կդառնաք հին և ձեզ կմաքրեն: Ներողություն այս դրամատիկականության համար, բայց սա է ճշմարտությունը:
Ձեր ժամանակը սահմանափակ է, այդ պատճառով մի´ ծախսեք այն ուրիշի նման ապրելու վրա: Մի´ ընկեք այն դոգմայի թակարդը, որը խորհուրդ է տալիս ապրել ուրիշների մտքերով: Թույլ մի´ տվեք, որ այլոց կարծիքների աղմուկը խլացնի ձեր ներքին ձայնը: Եվ ամենակարևորը, քաջություն ունեցեք հետևելու ձեր սրտին և ինտուիցիային: Նրանք արդեն ինչ-որ ձևով գիտեն, թե իրականում ինչ եք ցանկանում կյանքում դառնալ: Մնացյալը երկրորդական է:

«Այո» և «Ոչ»-ի միջև

Ես «Այո»-ի և «Ոչ»-ի միջև եղած անդունդի եզրին եմ։ Քո «Ոչ»-ից ես գնում եմ դեպի իմ «Այո»-ն մի բարակ թոկի վրայով, որ հյուսված է ցանկությունից, վախից ու սիրուց։ Թոկը դողում ու ճոճվում է, իսկ ներքևում Մենակության անհատակ անդունդն է, և «Այո»-ն, որ հրապուրելու չափ մոտ էր թվում, հիմա անմատչելի է։ Բայց ես գնում եմ՝ հավասարակշռելով ինձ Հպարտություն-ձողով։ Եվ հին, բարի վալսը՝ Հույսը, որ միշտ հնչում է դժվար համարների կատարման ժամանակ, ինձ ուժ է տալիս։
Ես քայլում եմ, ջանում եմ չնայել ներքև և չմտածել, որ հանկարծ, մինչ ես գալիս եմ դեպի քո «Այո»-ն, ինչ-որ մեկն արդեն բարձրացել է քեզ մոտ՝ դրա համար հենելով Բարեկեցության սանդուղքը։ Ավելի ու ավելի դժվար է։ Հուսահատության քամին տատանում է ինձ, և հենց անտանելի է դառնում, դու, միանգամայն անսպասելի, ինքդ ես ձգվում դեպի ինձ։ Ես գցում եմ ծանր ձողը։ Դու գրկում ես ինձ, ու մենք ընկնում ենք կամ ճախրում ենք (ի՞նչ տարբերություն) դեպի պայծառ աստղերից մեկը, որ, օգոստոսի գիշերային անեզրության մեջ վառված, մեզ են սպասում։
-Սիրելի՛ս,- ասում ես՝ մազերս շոյելով,-արժե՞ր այդպիսի վտանգի ենթարկվել. կարող էիր ընկնել սարսափելի Մենակության մեջ։ Ա՛յ դմբո, ինչո՞ւ էիր այդպես անում։
-Բայց չէ՞ որ դու սկսբում ասացիր՝ «Ոչ»։ Եվ ես ստիպված էի մահացու փորձության գնալ։
-Մի՞թե ասել եմ, զարմանում ես,- ինչ-որ չեմ հիշում։

Լեոնիդ Ենգիբարյան

Մարինա Ցվետանա

Անձամբ ինձ համար կյանքում դժվար է, քանի որ ես չունեմ ոչ հենարան (ազատության փոխարեն), ոչ ազատություն (հենարանի փոխարեն): Աշխարհում սահմանափակ թվով հոգիներ կան և անսահմանափակ թվով մարմիններ: Սակայն սովորաբար վեցերորդ զգայարանը փնտրում են այն մարդիկ, ովքեր չեն ենթադրում մյուս հինգի գոյության մասին…
Կյանքի հետ երկխոսելիս կարևոր են ոչ թե նրա հարցերը, այլ մեր պատասխանները: «Ճանաչիր ինքդ քեզ»: Ճանաչեցի: Եվ դա ամենևին չի թեթևացնում մեկ այլ բանի ճանաչումը: Ընդհակառակը, հենց որ ես դատում եմ մարդու մասին ըստ ինձ, սկսվում է թյուրիմացություն թյուրիմացության ետևից: Կան հանդիպումներ, կան զգացմունքներ, երբ միանգամից տրվում է ամեն ինչ և շարունակությունն այլևս պետք չէ: Շարունակել՝ կնշանակի ստուգել: Իսկ երջանիկ մարդուն կյանքը պիտի ուրախություն պարգևի, խրախուսի նրան այդ եզակի ընծայի համար, քանի որ երջանիկից երջանկություն է բխում: Սիրել՝ նշանակում է տեսնել մարդուն այնպիսին, ինչպիսին նրան մտահղացել է Աստված, սակայն չեն իրականացրել ծնողները: Երբ սիրում ենք մեկին, անընդհատ ցանկանում ենք, որ նա գնա, որպեսզի երազենք նրա մասին: Ամեն անգամ, երբ իմանում եմ, որ ինչ-որ մեկն ինձ սիրում է, զարմանում եմ: Չի սիրում՝ նույնպես զարմանում եմ: Բայց ամենաշատը զարմանում եմ, երբ իմ հանդեպ անտարբեր են:

Я ХОЧУ

.. жить долго и красиво, как это дерево

... Ferrari

 

... в Барселону 

                                               ... интересный интерьер в своей квартире

 

... каждое утро получать свежие цветы

 

... много много суши и роллов  

... немножко пошалить

 

... отправиться в путешествие с лучшей подругой

 

... плавать по узким улочкам Венеции

 

... подурачиться с лучшей подругой

... полежать в таком гамаке и вспомнить все лучшие моменты жизни

                                                   
                                                        ... полететь на воздушном шаре

 

... поцеловать дельфина

                                                  
                                               ... прокатиться на водных лыжах

 

... свой уютный уголок для чтения

 

... свою собственную большую библиотеку дома

 

... стать на время невидимкой

... чтобы бабушкина деревня выглядела именно так 

... чтобы все дела проходили на ура

 

... чтобы не было грусти и одиночества

 

... взаимной и немного сумасшедшей любви

ՀԵԼՎԵՑԻՈՒՍ

Փորձը ցույց է տալիս, որ մարդը մոլորյալ է համարում ամեն մի մարդու և վատ՝ ամեն մի գիրք, եթե այն չի համընկնում իր հայացքներին: Արդյունքում բոլոր սահմանափակ մարդիկ ձգտում են մշտապես խայտառակել ծանրակշիռ ու լայն խելքի տեր մարդկանց: Գոյություն ունի ինքնագովության երկու եղանակ. մեկն՝ իր մասին ասել լավը, մյուսը՝ պախարակել ուրիշներին: Այդ կրքերը ոչ միայն թույլ չեն տալիս տեսնելու տվյալ առարկան համակողմանի, նրանք նաև խաբում են մեզ՝ ցույց տալով առարկան այնտեղ, որտեղ այն չկա: Սրա հետ մեկտեղ մենք չափազանց հակված ենք հավատալու, որ այն, ինչ մենք տեսնում ենք իրերի վիճակի մեջ, բոլորն է, ինչ նրանում կարելի է տեսնել ընդհանրապես: Եվ միայն շատ քչերին է հաջողվում իրենց մտքում վեր բարձրանալ առօրեականից, սակայն էլ ավելի քիչ են նրանք, ովքեր համարձակվում են վարվել այնպես, ինչպես մտածում են:
Մոլորությունը միշտ հակասում է իրեն, ճշմարտությունը՝ երբեք: Չկա այնպիսի սխալ դատողություն, որ հետևանք չլինի կամ մեր կրքերի, կամ մեր տգիտության: Եթե ցանկանում եք ազնիվ վարվել, նկատի ունեցեք և հավատացեք միայն ընդհանուրի շահին: Անձնական շահը հաճախ գցում է մոլորության մեջ: