Never Stop Dreaming

Զբաղվեք սիրով, այլ ոչ պատերազմեք ։)

...Ինչն է խանգարում մարդկանց խաղաղ ու երջանիկ ապրելուն, ինչու են մարդիկ պատերազմում ու սպանում միմյանց։ Ինչու է աշխսրհում այսքան շատ պատերազմն ու սպանդը, չարն ու անմարդկայինը։ Գուցե ինձ փորձեն համոզել, որ պատերազմում են ոչ թե անհատ մարդիկ, այլ` պետությունները։ Բայց չէ որ պետություն կոչվածն էլ մարդն է, և մարդն է պետության քաղաքականությունը վարողը։ Ուրեմն ինչու պատերազմել, ինչու սպանել, ինչու ոչնչացնել։ Ես հասկանում եմ, թե ինչ է նշանակում պետության շահ կամ իշխանատենչություն, հզոր լինել կամ գերտերություն համարվել, աշխսրհի տիրակալ դառնալ կամ իշխել փոքր ժողովուրդների վրա։ Սակայն ես հրաժարվում եմ դա հասկանալ, ես դա չեմ կարող ընդունել, ես այդ ամենը մերժում եմ, եթե դա պետք է կատարվի արյուն հեղելով, ոճրագործության միջոցով, մարդկային կյանք զոհելով։ Ես դատապարտում եմ այն ամենը, ինչ կարող է սպառնալ Աստծու տված շնորհին` մարդկային կյանքին։ Ոչինչ չպետք է խաթարի ու ընդհատի այն, ամեն ոք իրավունք ունի ապրելու իր համար նախասահմանված կյանքի հատվածը։ Պետք է մարդկանց գիտակցությանը հասցնել միայն մեկ բան, այն է` կյանքը հիասքանչ  է, և պետք է այն ավելի գեղեցիկ ապրել։ Այ, եթե դա հասկանային բոլոր-բոլոր մարդիկ և սիրեին միմյանց, ամեն ինչ խաղաղ ու հրաշալի կլիներ։ 

Ես տեսել եմ պատերազմի սահմռկեցուցիչ դեմքը, տեսել եմ ադրբեջանահայերի գաղթի քարավանը, որ ձգվել էր մեր գյուղի գյուղամիջյան ճանապարհին։ Ոտքերիս թաթերի վրա ձգվելով` ես փորձում էի մեր տան փոքրիկ պատուհանից դուրս նայել և հասկանալ, թե ինչ է կատարվում այն դրսի աշխարհում և չէի հասկանում։  

Ինչու... Ինչն է խանգարում մարդկանց ապրել, ապրել ու վայելել առավոտի լույսը։ Ովքեր և ինչու են խաթարում այն։

...Ես կհավաքեի  բոլոր զոհված ազատամարտիկների որբ երեխաների աչքերի տխրությունը և դրանցով ծով կպատկերեի, իսկ արցունքի տեսքով նրանց աչքերից կախված կարոտը ճայեր կդարձնեի, որ թափառում են տխրության այն անհատակ ծովի վրա և երբեք տեղ չեն հասնում։ Ես այս ամենը կցուցադրեի բռնակալներին ու տիրակալներին, ոճրագործներին ու ահաբեկիչներին։ Ես կփորձեի արթնացնել նրանց խիղճը, սասանել նրանց մարդկային զգացմունքները։ Ես կոչ կանեի միահամուռ ոչնչացնել բոլոր զենքերն ու ռումբերը, անթեղել ամեն տեսակի թշնամությունն ու վրեժխնդրությունը, չարությունն ու ահաբեկչությունը, որոնք կմարեն ու վերջնականապես կհանգչեն մարդկային խղճի արթնացման հետ միաժամանակ։ 

Կյանքը հիասքանչ է, եկեք խաղաղ ու արժանավայել ապրենք և մոռանանք ընդմիշտ պատերազմ ու թշնամություն բառերը։

Любовь живет три года (любимый отрывок)

Здесь я понял, что все наши трагедии проистекали оттого, что мы выходили из дома. Внешний мир — для нас ад, а те, кто в нем бродят, — заблудшие тени. Паскаль прав: «Все горе людей происходит лишь оттого, что они не могут спокойно сидеть в одной комнате». Нет ничего прекраснее, чем запереться наедине с любимой женщиной. Больше всего на свете я обожаю по вечерам чистить зубы рядом с Анной, по утрам находить ее колготки на спинке своего стула, а днем ходить вместе с ней за покупками. Никакой фальшивый сентиментализм не может сравниться с чувством, переполняющим меня, когда Анна в кухне напевает за чисткой картошки. Никакой порнофильм не возбуждает так, как когда я вижу ее в ванной с глазами, полными шампуня.
Альбер Коэн ошибался: любовь убивают не звуки смывного бачка. Ее убивает страх перед скукой, который превращает наши пламенные мечты в отфильтрованные кондиционером кошмары. На самом деле звуки смывного бачка убивают эту скуку, равно как и запахи поджаренного хлеба, и старые летние фотографии, и забытые на ночном столике браслеты, и дурацкая записка в кармане пиджака, от которой слезы наворачиваются на глаза. Лучшее лекарство против повседневности-это культ повседневности во всей ее изменчивости.
Мужчины боятся супружеской жизни по одной-единственной причине: страх перед рутиной. Этот страх скрывает под собой другой — страх моногамии. Эти парни никак не способны предположить, что могут всю жизнь прожить с одной женщиной. Решение здесь очень простое: надо, чтобы она была одновременно серой мышкой и путаной, женщиной-вамп и лолитой, секс-бомбой и испуганной девственницей, сиделкой и больной.
Если женщина вашей жизни имеет бесчисленные воплощения, зачем вам идти на сторону? И тогда ваша повседневная жизнь перестанет быть жизнью каждодневной.
Я смотрю на Анну, и что же я вижу? По утрам это зрелая женщина, растрепанная, с хрипловатым голосом, которая умывается, слушая радио. Десять минут спустя это уже другая: нежная подруга, которая сплевывает вишневые косточки в окно. Снова в кровати: Анна уже третья — чувственная, пылающая плоть. И так далее. За одно утро я знакомлюсь с двумя десятками разных женщин от примерной маленькой девочки, которая смотрит телевизор, жуя жвачку за оттопыренной щекой, до вульгарной секретарши, полирующей ногти у телефона, а между ними — депрессивная истеричка, которая умирает от беспокойства, неподвижно глядя в потолок, и романтичная любовница. И как я могу, скажите на милость, от этого устать? Не нужно придумывать никаких обманов, запутанных уловок и стратегий, чтобы заставить мою любовь разгореться с новой силой: Анна —это целый гарем в одном лице.
Влюбленный прожигатель жизни — это человек, который готов вот-вот перевернуть страницу. Но как быть, если эта страница последняя?

Фредерик Бегбедер

՚՚ՈՐ ՄԵՆԱԿ ԵՍ ԴՈՒ ԻԲՐԵՎ ՄԻ ԻԳՐԵԿ՚՚՚

Ես հաճախ եմ մտածում, թե ինչու են մարդիկ վախենում միայնությունից, այդ թվում և ես։ Գուցե մարդ միայնության մեջ է միայն տեսնում է, թե ով է նա իրականում։ Երևի հենց դրա համար էլ մեզ օդի նման անհրաժեշտ է շրջապատված լինել մարդկանցով, որոնք հաճախ նույնիսկ մեզ օտար են։ Միայնությունը սկսվում է վախից, որն ամենաանտանելին է։ Միայնության վախից սկսում է դժոխքը, որտեղ տիրում է սեփական անձի ու կյանքի նկատմամբ դժգոհությունը, կյանքի իմաստի ու ըմբռնման բացակայությունը։ Երբ մենակ ես, կարծես հոգուդ այդ բոլոր չարիքները արթնանում են։ Այո, դրա համար ենք մենք վախենում միայնությունից, մեզ անընդհատ անհրաժեշտ է, որ մեզ շեղեն մեր սեփական մտքերից։ Դրանից հետո սկսվում է սարսափելին, երբ հասկանում ես, որ ետդարձի ճամփա չկա, երբ հասկանում ես, որ գալիս ես այս աշխարհ միայնակ և կհեռանաս նրանից կրկին միայնակ, սկսում ես մտածել, որ գտնելով քո երկրորդ կեսին, կփրկվես միայնության զգացումից։ Ես իրոք հավատում եմ, որ յուրաքանչյուրս ունենք մեր երկրորդ կեսը. մեր սրտի կեսը, մեր հոգու կեսը, մեր անփոխարինելին։

Բայց մենք պետք է հասկանանք, որ պատրանք է մտածել, որ այլ մարկանց օգնությամբ կարող ես ձերբազատվել միայնությունից։ Իրականում նույնիսկ ամենամոտ ու ամենահարազատ մարդը, ամենամոտ ընկերը, ինչքան էլ որ նա ցանկանա, չի կարող մեզ հետ կիսել մեր աշխարհը։ Մենք միայնակ ենք ու միայնակ անդարձ։ Երբեմն ես ջղայնանում եմ ինձ հարազատ մարկանց վրա, երբ նրանք ինձ չեն հասկանում և հանդիմանում  այս կամ այն արարքի համար։ Ցավալի է, որ չենք հասկանում, թե ինչպիսի ազդեցություն են թողնում մեր անփութորեն ասված բառերը նրանց վրա։ Ինչ գիտենք մենք մեր հարազատ մարդկանց մասին, բացի նրանից, ինչ իրենք են բարեհաճել պատմել մեզ։ Ինչ կարող ենք մենք իմանալ այդ մարդու մասին և ինչպես կարող ենք նրան հասկանալ, եթե չենք տեսնում աշխարհը նրա աչքերով։ Ինչքան էլ մենք փորձենք, մենք երբեք ամբողջ պատկերը չենք տեսնի, ուստի մեր ամբողջ այդ “ըմբռնումը” միայն պատրանք է։ Մեր ընկերները, հարազատները, երկրորդ կեսը…նրանք ընդամենը մարդիկ են, որոնք օգնում են մեզ թաքնվել մեր խնդիրներից այնքան հմտությամբ, որ թվում է, թե նրանք ստեղծված են հենց մեզ համար։ Բայց դա միայն բանտից փախուստի մի փորձ է, որը մենք համարում ենք մեր կյանքը։ Մեր յուրահատկությունը ընդունելու փոխարեն, մենք շարունակում ենք ցանկանալ անհնարինը։ Ահա սարսափը. մենք դատապարտված ենք միայնության։

Կարծում եմ, ինձ համար ես արդեն պարզել եմ, որ մենք դատապարտված ենք միայնության, և կարող եմ ասել նաև, որ մենք լիակատար երջանիկ կլինեինք, եթե վեջապես հասկանայինք և ընդունեինք այն, որ մենք ոչ մեկի ոչինչ պարտական չենք, և մեզ նմանապես պարտական չեն. Դա է լիարժեք ազատությունը։

Բայց ահա պարադոկսը և որքան հրաշալի է, որ այն գոյություն ունի. Ես ուզում եմ պահանջել իմ հարազատներից, ընկերներից, նրանից, ում ես կսիրեմ և ով ինձ կսիրի, որ երբեք և ոչ մի դեպքում ես ինձ չզգամ լիարժեք ազատ։ Լիարժեք ազատ մարդը նա է, ով ոչինչ չունի կորցնելու և նաև ոչինչ չունի տալու։