«Այո» և «Ոչ»-ի միջև

Ես «Այո»-ի և «Ոչ»-ի միջև եղած անդունդի եզրին եմ։ Քո «Ոչ»-ից ես գնում եմ դեպի իմ «Այո»-ն մի բարակ թոկի վրայով, որ հյուսված է ցանկությունից, վախից ու սիրուց։ Թոկը դողում ու ճոճվում է, իսկ ներքևում Մենակության անհատակ անդունդն է, և «Այո»-ն, որ հրապուրելու չափ մոտ էր թվում, հիմա անմատչելի է։ Բայց ես գնում եմ՝ հավասարակշռելով ինձ Հպարտություն-ձողով։ Եվ հին, բարի վալսը՝ Հույսը, որ միշտ հնչում է դժվար համարների կատարման ժամանակ, ինձ ուժ է տալիս։
Ես քայլում եմ, ջանում եմ չնայել ներքև և չմտածել, որ հանկարծ, մինչ ես գալիս եմ դեպի քո «Այո»-ն, ինչ-որ մեկն արդեն բարձրացել է քեզ մոտ՝ դրա համար հենելով Բարեկեցության սանդուղքը։ Ավելի ու ավելի դժվար է։ Հուսահատության քամին տատանում է ինձ, և հենց անտանելի է դառնում, դու, միանգամայն անսպասելի, ինքդ ես ձգվում դեպի ինձ։ Ես գցում եմ ծանր ձողը։ Դու գրկում ես ինձ, ու մենք ընկնում ենք կամ ճախրում ենք (ի՞նչ տարբերություն) դեպի պայծառ աստղերից մեկը, որ, օգոստոսի գիշերային անեզրության մեջ վառված, մեզ են սպասում։
-Սիրելի՛ս,- ասում ես՝ մազերս շոյելով,-արժե՞ր այդպիսի վտանգի ենթարկվել. կարող էիր ընկնել սարսափելի Մենակության մեջ։ Ա՛յ դմբո, ինչո՞ւ էիր այդպես անում։
-Բայց չէ՞ որ դու սկսբում ասացիր՝ «Ոչ»։ Եվ ես ստիպված էի մահացու փորձության գնալ։
-Մի՞թե ասել եմ, զարմանում ես,- ինչ-որ չեմ հիշում։

Լեոնիդ Ենգիբարյան

Մարինա Ցվետանա

Անձամբ ինձ համար կյանքում դժվար է, քանի որ ես չունեմ ոչ հենարան (ազատության փոխարեն), ոչ ազատություն (հենարանի փոխարեն): Աշխարհում սահմանափակ թվով հոգիներ կան և անսահմանափակ թվով մարմիններ: Սակայն սովորաբար վեցերորդ զգայարանը փնտրում են այն մարդիկ, ովքեր չեն ենթադրում մյուս հինգի գոյության մասին…
Կյանքի հետ երկխոսելիս կարևոր են ոչ թե նրա հարցերը, այլ մեր պատասխանները: «Ճանաչիր ինքդ քեզ»: Ճանաչեցի: Եվ դա ամենևին չի թեթևացնում մեկ այլ բանի ճանաչումը: Ընդհակառակը, հենց որ ես դատում եմ մարդու մասին ըստ ինձ, սկսվում է թյուրիմացություն թյուրիմացության ետևից: Կան հանդիպումներ, կան զգացմունքներ, երբ միանգամից տրվում է ամեն ինչ և շարունակությունն այլևս պետք չէ: Շարունակել՝ կնշանակի ստուգել: Իսկ երջանիկ մարդուն կյանքը պիտի ուրախություն պարգևի, խրախուսի նրան այդ եզակի ընծայի համար, քանի որ երջանիկից երջանկություն է բխում: Սիրել՝ նշանակում է տեսնել մարդուն այնպիսին, ինչպիսին նրան մտահղացել է Աստված, սակայն չեն իրականացրել ծնողները: Երբ սիրում ենք մեկին, անընդհատ ցանկանում ենք, որ նա գնա, որպեսզի երազենք նրա մասին: Ամեն անգամ, երբ իմանում եմ, որ ինչ-որ մեկն ինձ սիրում է, զարմանում եմ: Չի սիրում՝ նույնպես զարմանում եմ: Բայց ամենաշատը զարմանում եմ, երբ իմ հանդեպ անտարբեր են:

Я ХОЧУ

.. жить долго и красиво, как это дерево

... Ferrari

 

... в Барселону 

                                               ... интересный интерьер в своей квартире

 

... каждое утро получать свежие цветы

 

... много много суши и роллов  

... немножко пошалить

 

... отправиться в путешествие с лучшей подругой

 

... плавать по узким улочкам Венеции

 

... подурачиться с лучшей подругой

... полежать в таком гамаке и вспомнить все лучшие моменты жизни

                                                   
                                                        ... полететь на воздушном шаре

 

... поцеловать дельфина

                                                  
                                               ... прокатиться на водных лыжах

 

... свой уютный уголок для чтения

 

... свою собственную большую библиотеку дома

 

... стать на время невидимкой

... чтобы бабушкина деревня выглядела именно так 

... чтобы все дела проходили на ура

 

... чтобы не было грусти и одиночества

 

... взаимной и немного сумасшедшей любви

ՀԵԼՎԵՑԻՈՒՍ

Փորձը ցույց է տալիս, որ մարդը մոլորյալ է համարում ամեն մի մարդու և վատ՝ ամեն մի գիրք, եթե այն չի համընկնում իր հայացքներին: Արդյունքում բոլոր սահմանափակ մարդիկ ձգտում են մշտապես խայտառակել ծանրակշիռ ու լայն խելքի տեր մարդկանց: Գոյություն ունի ինքնագովության երկու եղանակ. մեկն՝ իր մասին ասել լավը, մյուսը՝ պախարակել ուրիշներին: Այդ կրքերը ոչ միայն թույլ չեն տալիս տեսնելու տվյալ առարկան համակողմանի, նրանք նաև խաբում են մեզ՝ ցույց տալով առարկան այնտեղ, որտեղ այն չկա: Սրա հետ մեկտեղ մենք չափազանց հակված ենք հավատալու, որ այն, ինչ մենք տեսնում ենք իրերի վիճակի մեջ, բոլորն է, ինչ նրանում կարելի է տեսնել ընդհանրապես: Եվ միայն շատ քչերին է հաջողվում իրենց մտքում վեր բարձրանալ առօրեականից, սակայն էլ ավելի քիչ են նրանք, ովքեր համարձակվում են վարվել այնպես, ինչպես մտածում են:
Մոլորությունը միշտ հակասում է իրեն, ճշմարտությունը՝ երբեք: Չկա այնպիսի սխալ դատողություն, որ հետևանք չլինի կամ մեր կրքերի, կամ մեր տգիտության: Եթե ցանկանում եք ազնիվ վարվել, նկատի ունեցեք և հավատացեք միայն ընդհանուրի շահին: Անձնական շահը հաճախ գցում է մոլորության մեջ: